غزل شمارهٔ ۷۲۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبای‌های معشوق و تجلیات او سخن می‌گوید. او از دیده و دل ما خواسته می‌شود که نور جمال محبوب را ببینیم، و به عمق معانی توحید پی ببریم. شب قدر را به روزی تابان مهمان کرده و از درک حقیقی حقیقت‌ها و عشق می‌گوید. شاعر تأکید می‌کند که عاقلانه فکر کنیم و به تجدید نظر در وجود و عدم بپردازیم. در نهایت، شاعر به آیینه‌ای اشاره دارد که روی یار را نمایان می‌کند، به این معنی که معشوق همیشه در دسترس و در حال تجدید است، و ما باید این زیبایی را ببینیم.