غزل شمارهٔ ۷۲۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره احساسات عمیق و دردناک عشق است. شاعر از آتش عشق که در وجودش شعله‌ور شده صحبت می‌کند و می‌گوید که این احساسات باعث فریاد و ناله جانش شده است. او توصیف می‌کند که چگونه عشقش مانند شمعی است که پروانه را می‌سوزاند و عقل او در جلوگیری از این عشق ناتوان مانده است. افرادی که از نگاه او می‌افتند، برای همیشه در دلش باقی می‌مانند و او به ویژه به سرو قدی اشاره می‌کند که با چرخش‌اش در میان چمن افتاده است. همچنین، به دانه‌ای از دلش می‌پردازد که در دام زلفی افتاده و از عشق سرمستش می‌گوید که سخنانش ناگهان از دهانش می‌افتد. در پایان، او اشاره به حال پریشان خود و مستانه‌اش می‌کند و می‌گوید که در برابر این شرایط چه می‌تواند بکند.