غزل شمارهٔ ۷۲۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف حال و وضعیت افرادی می‌پردازد که در مسیر عشق و راه‌رفت، دچار افت و درگیری می‌شوند. او به کسانی که بر خاک عشق افتاده‌اند، می‌گوید که نباید درباره‌شان بدگویند، زیرا افتادن در این راه نیکوست. همچنین به حالت رند مست و سرمست اشاره می‌کند که در دل عشق به خیابان‌ها افتاده است. شاعر به معشوقه‌اش نیز اشاره می‌کند که نقاب را از چهره برمی‌دارد و بنده، با حالت سجده، در برابر او می‌افتد. عشق به حدی قوی است که خرد و عقل را به گفتگو وا می‌دارد. شاعر همچنین به تجلی جمال معشوق اشاره می‌کند که چون آفتاب و ماه می‌درخشد و بر دل‌ها می‌افتد. در نهایت، اشاره می‌شود که هر کس در عشق همچون شاعر غرق می‌شود و در دریای احساسات گم می‌شود. نعمت‌الله که مست و خراب است، از دیگران می‌خواهد که به حالش توجه کنند.