غزل شمارهٔ ۷۳۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و کرم الهی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که کسی که در عشق به معشوق جان ندهد، نتوانسته بوسه‌ای شیرین بر لب او بزند. خداوند به همه وجود عطا کرده، اما برخی از نعمت‌ها را به صورت پنهان می‌دهد. در جهان عشق، افرادی که به مستی می‌رسند، نباید به فکر دیگران باشند و باید با ساقی (مظهر عشق) سرگرم شوند. عقل گرچه ارزشمند است، اما در برابر عشق، جان انسان آسان‌تر می‌شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که خداوند به بندگانش نعمت‌هایی عطا کرده که به هیچ پادشاهی نداده است.