غزل شمارهٔ ۷۳۴ شاه نعمت‌الله ولی

شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

می محبت او نوش کن که نوشت باد

بیا و خدمت او نوش کن که نوشت باد

شراب پاک هلال است و ساقی سرمست

زلال نعمت او نوش کن که نوشت باد

همیشه رحمت او آبرو دهد ما را

ز آب رحمت او نوش کن که نوشت باد

چو جای جام و صراحی بیا به میخانه

به قدر همت او نوش کن که نوشت باد

بیا که قسمت ما کرده اند جام شراب

خوشست قسمت او نوش کن که نوشت باد

رسید ساقی کوثر حیات می بخشد

ز دست حضرت او نوش کن که نوشت باد

شراب سید ما جرعه ای به صد جان است

به یاد قیمت او نوش کن که نوشت باد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به شعرهایی اشاره دارد که در آنها به محبت و نعمت‌های خداوند پرداخته شده است. شاعری از خواندن شراب پاک و هلالی سخن می‌گوید که به معنای خلوص و شادی است. او دعوت می‌کند که از رحمت‌های خوشایند خدا بهره‌مند شویم و با یاد او، به نوشیدن و میگساری بپردازیم. همچنین به اهمیت میخانه به عنوان مکانی برای تجمع و استفاده از نعمت‌ها اشاره می‌شود. در نهایت به ساقی کوثر و شراب دلپذیر نظیر او اشاره می‌شود که به زندگی و وجود می‌بخشد.