غزل شمارهٔ ۷۳۵ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
ورد صاحبنظران فاتحهٔ روی تو باد
قل هوالله احد حرز دو ابروی تو باد
جاء نصرالله ای شاه چو بنمودی روی
آیة الکرسی تعویذ دو گیسوی تو باد
والضحی روی تو آمد سر زلفت و اللیل
آفرین بر سر زلف تو و ابروی تو باد
ترک و الشمس که بر جملهٔ افلاک شه است
آیت کنت تو را بازد و هندوی تو باد
فتح و یاسین و تبارک طرف آخر حشر
این چهار آیه حق بندد و بازوی تو باد
ان یکاد از نفس روح امین در شب و روز
دافع چشم بدان از رخ نیکوی تو باد
نعمت الله به دعا خوانده ز آناء اللیل
که دلش بستهٔ گیسو و رخش سوی تو باد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر با مضامین عرفانی و مدحی، به توصیف زیبایی‌های یک فرد خاص پرداخته و از آیات قرآن به عنوان حسن تقدیم شده به آن فرد استفاده می‌کند. شاعر با اشاره به چهره، ابروها و موهای این شخص، زیبایی‌های او را ستایش کرده و دعاهایی از قرآن را به عنوان محافظ و نگاه‌دارنده او ذکر می‌کند. همچنین، به پیروزی‌ها و نیکی‌هایی که به واسطه وجود این فرد به دست آمده، اشاره شده است. در کل، شعر ترکیبی از زیبایی، عشق و دوستی با الهام از متون مذهبی و ادبیات ملل است.