غزل شمارهٔ ۷۳۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و شور و شوق آن است. شاعر بیان می‌کند که عشق او باید همیشه زنده و پابرجا باشد و هرگونه مانع عقل، باید کنار گذاشته شود تا عشق او پایدار بماند. او از همراهی با شراب و زیبایی‌ها می‌گوید و تأکید می‌کند که زندگی در جمع رندان و عاشقان باید ادامه یابد. همچنین شاعر توبه‌اش را شکستنی می‌داند و از آزادی جانش از قید و بند عقل سخن می‌گوید. در نهایت، او در مکانی که به آن خرابات مغان گفته می‌شود، می‌نشیند و این حالت را یک سبک زندگی دائمی برای خود می‌داند.