غزل شمارهٔ ۷۳۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و ارادت به سلطان است. شاعر از دل و جان برای سلطان می‌گوید و آرزو دارد که سلطنت او همیشه پایدار باشد. او عشق به سلطان را فراگیر و زنده می‌خواند و در دایره عاشقان، عاقلان را که مانع عشق می‌شوند، شرمنده می‌داند. همچنین به بلبل مستی اشاره می‌کند که از شادی و خوشی سخن می‌گوید، و در نهایت به چشمه آب حیات معرفت و نعمت الهی که بر سر آنان همیشه باقی بماند، تاکید می‌کند.