غزل شمارهٔ ۷۴۷ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
دست چپ را یسار می خوانند
کنج را هم یسار می خوانند
عاشقانی که محرم رازند
یار را دوستدار می خوانند
ذاکرانی که ذکر می گویند
روز و شب آن نگار می خوانند
در همه آن یکی همی جویند
گر یکی ور هزار می خوانند
بیست و هشت حرف اگر همی خوانی
عارفان بی شمار می خوانند
هر که بینند و هر چه می خوانند
خدمت آن نگار می خوانند
نعمت الله را چو می یابند
مظهر کردگار می خوانند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ویژگیهای مختلف "یسار" اشاره دارد و به عشق و محبت در بندگی خداوند و توجه به معشوق میپردازد. در این متن، "یسار" به معنی دست چپ و همچنین به معنی کنج و سمت چپ به کار رفته است. عاشقان و ذاکران، به محرم و نگار خود اشاره میکنند و در جستجوی وحدتی هستند که در آن همه چیز به سوی معشوق میانجامد. به طور کلی، این شعر بر عشق، ذکر و درک عمیق از معانی الهی تأکید دارد.