غزل شمارهٔ ۷۷۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره سفر روح و تجلی آن در دنیای وجود است. آغازش به مرور زمان و دگردیسی‌های زندگی اشاره دارد که چگونه انسان‌ها در پی آرزوها و خیالات خود به گرد جهان می‌گردند. با روشن شدن نظر و آگاهی، روح از ذره‌ای به آفتاب و از بی‌نشان به نشان می‌رسد. میخانه نماد عشق و عرفان است که افراد را به درک عمیق‌تری از عشق و وجود خود می‌رساند. در انتها، به نماد نعمت الهی اشاره می‌شود که انسان را از قطره به دریا و بی‌نهایت می‌برد.