غزل شمارهٔ ۷۷۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به لذت‌های زندگی و عشق اشاره می‌کند و از توبه و روزهای گذشته خود دوری می‌جوید. او خود را رند و آزاد می‌داند و نسبت به سرزنش‌های دیگران بی‌توجه است. شاعر به فرصت‌های زندگی اشاره می‌کند و از دیگران می‌خواهد که از زیبایی‌ها بهره ببرند و لحظات خوش را غنیمت بشمرند. همچنین، او صحبت از خلوت خود در میخانه و دلخوشی‌های آنجا می‌کند و در نهایت به دیگران می‌گوید که بهتر است به جای دیگر مسیرها، به سوی میخانه بیایند و از لذت‌های آن بهره‌مند شوند.