غزل شمارهٔ ۷۸۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمایز میان افراد مختلف در مسیر روحانی و عشق اشاره می‌کند. نویسنده به نوعی اهل عرفان و محبت را مورد ستایش قرار می‌دهد و آنها را از دنیا و حرف‌های تکراری و ظاهری متمایز می‌سازد. کسانی که به عشق واقعی و معنوی دست یافته‌اند، بر سر امانت و حقیقت باقی می‌مانند و از قید و بند زمان (مانند ماه و هفته) رهایی می‌یابند. در نهایت، شاعر به عمق روحانی و روشن‌فکری واقعی می‌پردازد و به ارادت و عشق عارفان تأکید می‌کند.