غزل شمارهٔ ۷۸۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تصویرسازی از حال و هوای مجالس می‌پردازد. او آفتاب را به صورت مه جلوه‌گر کرده و خم‌های می را در ساغر می‌بیند. در این فضا، برخی از افراد در حالی که در دنیای خود غرق شده‌اند و از دنیای بیرون بی‌خبرند، مشغول نوشیدن باده هستند و به شادی و بی‌خیالی می‌پردازند. عشق و وصال میان عاشق و معشوق نیز در کلام شاعر مشهود است، به طوری که هر جا که باشند، به یکدیگر نزدیک هستند. همچنین، اشاره به حکومتی می‌کند که نعمت‌های الهی را به بندگانش ارزانی داشته است.