غزل شمارهٔ ۷۹۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان مشکلات و حلاوت‌های زندگی می‌پردازد. او می‌گوید که مشکلات ما به نوعی حل شده‌اند و زندگی پر از خوشی و نعمت شده است. آفتابی روشن و بدون غبار نمایان شده که نشان دهنده روشنی و امید است. در این محیط شفاف، زیبایی‌ها و نعمت‌ها خود را نشان می‌دهند، و دل‌های اهل دل نیز با عشق و محبت به سمت میخانه کشیده می‌شوند. شاعر به یک نوع لطف و کرم الهی اشاره می‌کند که به او و دیگران ارزانی شده و این نعمت‌ها زندگی را زیباتر ساخته‌اند.