غزل شمارهٔ ۸۰۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به حضور محبوب و معشوق است، با صفت‌هایی چون جان و سلطان. شاعر از حضرت سید می‌خواهد که با پر کردن جام می، لحظاتی خوش را با دوستان خود تجربه کند. در این خرابات و مستی، آنها خود را در خدمت و پایبند به سید می‌دانند و به زلف او به عنوان نمادی از ایمان اشاره می‌کنند. همچنین به کتاب ذوق اشاره می‌شود که در آن شانی برای سید ذکر شده و در نهایت، از نعمت‌های الهی و محبوبیت سید سخن به میان می‌آید.