غزل شمارهٔ ۸۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معرفی دنیای فانی و زودگذری پرداخته و اشاره می‌کند که زندگی و وضعیت ما همچون حبابی است که در آب شناور است. او به زیبایی و زودگذر بودن عشق و خواب اشاره می‌کند و از حال خوب و مستی در عالم خراب می‌گوید. شاعر به مخاطب توصیه می‌کند که به عمق معنا و حقیقت زندگی توجه کند و از دنیای ظاهری فراتر رود. همچنین او بوضوح اشاره دارد که همه چیز در این دنیا تنها یک نشان و نماد است، نه حقیقتی پایدار. در نهایت، شاعر با دعوت به شریک شدن در خوشی‌ها و زیبایی‌های زندگی، اهمیت ارتباط و درک نعمت‌ها را به تصویر می‌کشد.