غزل شمارهٔ ۸۲۷ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
هر چه بینی به نور او بنگر
روی او را به او نکو بنگر
مجمع بیدلان اگر جوئی
زلف او گیر و مو به مو بنگر
صفت ما و ذات ما گم شد
صفت او و ذات او بنگر
نظری کن به آب دیدهٔ ما
قطره و بحر و موج و جو بنگر
می خمخانه را خوشی می نوش
جام می بین و هم سبو بنگر
روی خود را در آینه بنما
جان و جانانه روبرو بنگر
نعمت الله به ذوق می بینی
دیگران را به گفتگو بنگر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ارتباط عمیق انسان با خداوند و زیبایی‌های آفرینش اشاره دارد. شاعر خواسته است که به جای تکیه بر ویژگی‌ها و صفات سطحی، به ذات و جوهره زیبایی‌های الهی نگاه کنیم. او پیشنهاد می‌دهد که در دیدن عشق و زیبایی، باید به جزئیات و واقعیات بیشتر توجه کرد، چه در آب و چه در می، و در نهایت به خود و وجود واقعی‌امان بنگریم. این شعر بر اهمیت درک عمیق و زیبایی‌های معنوی تأکید دارد.