غزل شمارهٔ ۸۳۳ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان تأثیر عشق و معشوق بر زندگی و نگاه فرد می‌پردازد. شاعر خود را در دنیایی پر از عشق و شور و شوق می‌بیند که در هر زمان و مکان احساسی جدید و متفاوت دارد. او عشق را همچون بحری بی‌پایان می‌داند که هر لحظه رنگ و بویی متفاوت دارد و خود را فراتر از زمان و مکان احساس می‌کند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که هر کس در دنیای عشق خود غرق شده و به نوعی به نعمت عشق متصل است.