غزل شمارهٔ ۸۴۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و نزدیکی به خدا و زیبایی‌های اوست. شاعر با بیان احساسات عاشقانه‌اش اشاره دارد که در مستی عشق، خود را فراموش کرده و تنها بر زیبایی معشوق تمرکز کرده است. او به چشمان بینا به نور چهره خداوند اشاره می‌کند و می‌گوید که برای درک خدا باید از خود گذشت. شاعر همچنین به یکتایی خداوند تأکید می‌کند و اشاره می‌کند که اگر کسی نمی‌خواهد زیبایی خدا را ببیند، باید به آینه نگاه کند و خود را ببیند. در نهایت، او با بیان اینکه به زلف‌های معشوق خود را بسته، نشان می‌دهد که تسلیم عشق الهی شده است و از نعمت‌های الهی بهره‌مند است.