غزل شمارهٔ ۸۴۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، به یک حقیقت واحد اشاره شده که در دل حقایق مختلف قابل مشاهده است. شاعر از خواننده می‌خواهد که به این حقیقت، که همان وجود و هویت خودشان است، توجه کنند و از خودخواهی و تعلقات دنیوی بگذرند. او با تشبیهاتی چون "نور چشم" و "آفتاب" تلاش می‌کند تا نشان دهد که این حقیقت، منبع نور و روشنی است. در نهایت، دعوت به درک این حقیقت و نوشیدن "باده" به معنای درک لذات واقعی زندگی و نور معنوی است.