غزل شمارهٔ ۸۵۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان حال و هوای عاشقانه و سرمستانه شاعر می‌پردازد. شاعر از عشق و رندی خود می‌گوید و اینکه در حالتی مستی قرار دارد که از خود بی‌خبر است. او از ساقی می‌خواهد که برایش جامی پر از می بیاورد و به او یاری دهد. در انتها، شاعر به این نکته اشاره دارد که کسی که به حق و حقیقت دست یافته است، از دنیا و دلبستگی‌های آن دل‌زده نمی‌شود و در نهایت، نعمت زندگی را در کنار می‌نوشی می‌گذراند.