غزل شمارهٔ ۸۵۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره گیجی و سردرگمی انسانی است که در جستجوی حقیقت و عشق الهی است. شاعر به فرد می‌گوید که باید خود را گم کند تا راه یابی کند و با عشقی عمیق به معشوق بنشیند. او اشاره می‌کند که اگر فرد بخواهد نور الهی را ببیند، باید با دل و جان به آن توجه کند. همچنین، او به ارتباط عاشق، معشوق و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که همه چیز از یک وجود سرچشمه می‌گیرد و صفات آن بی‌شمارند. در نهایت، شاعر به نیروی بینایی اشاره می‌کند که می‌تواند نور الهی را درک کند.