غزل شمارهٔ ۸۶۲ شاه نعمتالله ولی
شاه نعمتالله ولی / غزلیات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
عاشقم من به قطب دین حیدر
یار یاران و قطب دین حیدر
دوست دارم به جان و دل شب و روز
دوستداران قطب دین حیدر
مست میخانهٔ قدم گشتند
باده نوشان قطب دین حیدر
حلقه در گوش و طوق در گردن
تاج داران قطب دین حیدر
آینه در نمد نهان دارند
حق شناسان قطب دین حیدر
برتر از صورتند و از معنی
پاکبازان قطب دین حیدر
همچو من سیدی سزد که بود
یار یاران قطب دین حیدر
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این متن عشق خود را به امام علی (ع) که او را به عنوان "قطب دین حیدر" معرفی کرده، ابراز میکند. او بیان میکند که به شدت به این شخصیت مذهبی عشق میورزد و این عشق را در تمامی لحظات زندگی خود احساس میکند. شاعر همچنین به ویژگیهای پیروان و دوستداران امام علی اشاره میکند، از جمله اینکه آنان مست از عشق او هستند و به نوعی نماد وفاداری و حقشناسی را به تصویر میکشند. در نهایت، شاعر با اشاره به برتری دوستداران امام علی، به این نکته اشاره میکند که مقام و شرافت یاران او قابل ستایش است و چنین محبتی شایسته است.