غزل شمارهٔ ۸۸۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق و دردی عمیق می‌پردازد. شاعر خود را مانند آینه‌ای از حقیقت عشق می‌داند و معشوقش را نور چشم خود می‌گیرد. او در تنهایی و خلوت، تنها یار خود را می‌بیند و از فقدان او در خانه‌ی خالی سخن می‌گوید. شاعر به عشق و مستی اشاره می‌کند و خود را در جمع عاشقان و رندها می‌یابد که بی‌خیال از قضاوت دیگران، در پی عشق‌اند. در نهایت، او با می و باده همدم شده و نعمت و شادی را در وجود عشقش می‌جوید.