غزل شمارهٔ ۸۸۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی وحدت و یگانگی در هستی و عشق صحبت می‌کند. زر (طلا) به عنوان نماد جمال و حقیقت به کار رفته که به رغم تنوع ظاهری، در اصل یکی است. شاعر می‌گوید که آب حیات را بنوشیم و از زیبایی‌ها لذت ببریم. عشق و عقل دو حال مختلف هستند؛ عاشقان در مستی و شیدایی به سر می‌برند، در حالی که عقل ممکن است در خمار باشد. در نهایت، نعمت الهی در عالم تنها یکسان است که گاهی پنهان و گاهی آشکار می‌شود.