غزل شمارهٔ ۸۸۷ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به عشق و عاشقی است. شاعر از دل خواسته که خود را از خاک و محدودیت‌ها رها کند و به عشق بپردازد. او به دل می‌گوید که نوشیدن می به عشق، باعث بهره‌مندی از عمر و لذت‌هاست. شاعر تأکید می‌کند که نباید از تظاهر به عقل و خرد فرار کرد و زندگی را به زیبایی و عشق گذراند. او همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در دل گنج‌هایی نهفته است که باید جستجو کرد و از آن‌ها بهره‌برداری کرد، و نهایتاً به این نتیجه می‌رسد که قدم گذاشتن در مسیر عشق و دیانت، انسان را به مقام و نعمت می‌رساند.