غزل شمارهٔ ۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق و ارتباط عمیق شاعر با معشوق الهی‌اش است. شاعر از ازل تا ابد به یاد او بوده و به کسی غیر از او التفاتی ندارد. او امید دارد که در نهایت به مقام بلندی دست یابد. شاعر بر این اعتقاد است که تا زمانی که به یاد معشوق است، هیچ چیز دیگری را نمی‌خواهد و در پی آن است که دیگران نیز از وجود او بهره‌مند شوند. در نهایت، شاعر بر آن است که فقط خداوند است که نعمت‌های او را درک می‌کند و دیگران از این نعمت‌ها بی‌خبرند.