غزل شمارهٔ ۹۰۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از احساسات عشق و سرمستی صحبت می‌کند. شاعر خود را عارف و عاشق می‌داند و با دعوت از دوستان می‌خواهد که به میخانه بیایند و از لذت‌های عشق و نوشیدنی‌های مست‌کننده بهره‌مند شوند. او از عقل و زهد فاصله می‌گیرد و بر اهمیت عشق و دوستی تأکید می‌کند. شاعر خود را محرم رازهای دل می‌داند و اشاره می‌کند که در این مسیر، محبت و عشق خداوند (سید) را نیز می‌ستاید.