غزل شمارهٔ ۹۰۴ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوتی است به کنار گذاشتن خودپرستی و فانی شدن در عشق و هستی. شاعر از مخاطب می‌خواهد که دلبستگی‌های دنیا را رها کند و با شجاعت به عشق و حقیقت بپردازد. او به خرابی بنیاد عقل اشاره می‌کند و آن را نقض می‌کند تا از نو ساختار جدیدی بسازد. در نهایت، شعر به نوشیدن می و غرق شدن در لذت‌های زندگی و عشق توصیه می‌کند، و از مخاطب می‌خواهد که به عمق معنا توجه کند.