غزل شمارهٔ ۹۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که به مفهوم بقا و فنا می‌پردازد. شاعر از ما می‌خواهد تا به درک بالاتری از وجود بپردازیم و خوشی و رضایت را در همین شرایط پوچ (فنا) پیدا کنیم. او تأکید می‌کند که در این دریا (زندگی) باید به همدلی و نزدیکی روح‌ها توجه کرد و دردهای خود را با هم در میان بگذاریم. همچنین به ارزش‌های معنوی و روحانی اشاره می‌کند و می‌گوید که در میخانه (محیطی از شادی و رهایی) باید از زندگی و دوآلیته‌های آن بهره‌برداری کرد. در نهایت، به تساوی انسان‌ها اشاره دارد و می‌گوید که پادشاه و گدا در کنار هم زندگی می‌کنند و باید ذوق و شادی هر دو را دریابیم.