غزل شمارهٔ ۹۳۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به نوعی دعوت به زندگی لذت‌بخش و استمتع از زندگی است. شاعر به جای زهد و ریاضت، توصیه می‌کند که از نعمت‌های زندگی لذت ببریم و در میخانه‌ها و جمع‌های دوستانه حضور یابیم. او تاکید می‌کند که امروز را غنیمت بشماریم و از گذشته و آینده نگرانی نداشته باشیم. در نهایت به بینش و بصیرت اشاره می‌کند که انسان باید ناظر و آگاه به زیبایی‌های زندگی باشد.