غزل شمارهٔ ۹۲۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع عشق و چگونگی رویارویی با آن می‌پردازد. شاعر از شنونده می‌خواهد که اگر دلی سرد و بی‌عشق دارد، بهتر است به عشق بپردازد و به صفات عاشقانه آراسته شود. او بر این باور است که عشق بی‌پایان است و باید با جرأت و شجاعت به آن وارد شد. شاعر همچنین به زاهدانی که در گوشه‌های تنهایی و صومعه‌ها زندگی می‌کنند، توصیه می‌کند که به جای دوری از عشق، در میخانه‌ها و با عاشقان همراه شوند. در نهایت، شاعر به زیربنای معنوی عشق اشاره می‌کند و از شنونده دعوت می‌کند که از عشق لذت ببرد و خود را به معنای عمیق آن بسپارد.