غزل شمارهٔ ۹۴۰ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به دعوت به رهایی از زهد و خودداری اشاره دارد و بر لذت‌جویی و خوش‌گذرانی تأکید می‌کند. شاعر به این نکته اشاره می‌سازد که از می نوشیدن و مستی، لذتی واقعی و عمیق وجود دارد، حتی اگر شخص عاقل باشد. او به خوشی و شادابی در مستی و دورهمی‌های خرابات می‌پردازد و هشدار می‌دهد که رازهای زندگی را نباید به افراد عاقل گفت. در نهایت، شاعر دلبستگی به زیبایی و شادی ناشی از نوشیدن می و ارتباط با ساقی را بیان می‌کند.