غزل شمارهٔ ۹۴۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شبی پر از خوشی و مستی در خرابات (محل می‌خواران) می‌گوید. او داستان خوشی و سرمستی‌اش را روایت می‌کند که با سبوی می به سر می‌برد و از شادی ساقی مست لذت می‌برد. بزم عشق را دعوت می‌کند که خرقه‌اش را کنار بگذارد و به جای آن لباس عاشقانه بپوشد. شاعر بر عشق و می‌خواری تأکید می‌کند و از زندگی سرشار از شور و شوق خراباتیان صحبت می‌کند. در پایان، عنایت نعمت الله و حامیان دیگر در این می‌خواران را به تصویر می‌کشد که در کنار هم به نوشیدن و شادمانی مشغولند.