غزل شمارهٔ ۹۴۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعایی است که در آن شاعر از خداوند درخواست می‌کند تا او را به عزت و قدرت خویش زنده کند و دلش را از غم‌ها خالی کند. شاعر از خدا می‌خواهد که به او رحمت کند و آتش درونش را خاموش کند. همچنین از خداوند می‌خواهد که دلش را پاک کند و او را به خود نزدیک کند. در انتها، شاعر اشاره می‌کند که همت و آرزوهای او به رسیدن به قرب الهی مربوط می‌شود و از خدا می‌خواهد تا موهبت و نعمت‌های خود را شامل حال او سازد.