غزل شمارهٔ ۹۵۲ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن بیانگر احوالات عاشقانه و دل‌شکستگی شاعر است. شاعر به زلف پریشان و زیبایی یار اشاره می‌کند که حال او را خراب کرده است. او به عشق و درد دل خود می‌بالد و می‌خواهد که تمام درمان‌ها را فدای این عشق کند. دل او پر از عشق است و آن را گنجینه‌ای می‌داند که در ویرانی‌ها آثاری از خوشی وجود دارد. شاعر به دیگران پیشنهاد می‌کند که از لذت شعر او در مجالس رندان بهره ببرند و به نقد نعمت‌های الهی بپردازند، حتی اگر زاهدان از نوشیدنی پرهیز کنند. در مجموع، این شعر به شدت تحت تأثیر عشق و زیبایی و لذت زندگی است.