غزل شمارهٔ ۹۵۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی از حال و هوای بزم و شادی می‌گوید. او ساقی را می‌بیند که در حال رفتن است و رندان و مستان در پیش او هستند. شاعر تصمیم می‌گیرد به خرابات و جاهای مغان برود، جایی که عاشقان و می‌پرستان جمع هستند. او حالتی از شادی و مستی را توصیف می‌کند که مستان بی‌وقفه نعره می‌زنند و باده می‌نوشند. شاعر به تأثیر عمر و جدایی از آن اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در چنین حالتی، دلش از بدن جدا می‌شود. او به درد و رنج عشق اشاره کرده و از دیگران می‌خواهد این درد را تحمل کنند تا به آرامش برسند. همچنین، شاعرانگی و زیبایی لحظات جشن را توصیف کرده و در نهایت به حضور حریفان و دوستان در این بزم دلنشین اشاره می‌کند.