غزل شمارهٔ ۹۷۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت محبوبی می‌پردازد که نور چشم و روح اوست. شاعر احساسات عمیق عاشقانه‌اش را بیان می‌کند و از بوسه‌ها و نگاه‌ها سخن می‌گوید. او نمی‌تواند به غیر از آن محبوب فکر کند و هر چه دیگران ببینند، برایش بی‌اهمیت است. عاشقانی که به او می‌نگرند در حیرت‌اند و نمی‌دانند چگونه این شخصیت را توصیف کنند.