غزل شمارهٔ ۹۷۶ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، عشق به عنوان دریا توصیف شده و انسان‌ها به صدف‌هایی تشبیه شده‌اند که در آن گوهر وجود دارد. شاعر بر این باور است که هر فردی دارای ارزش و گوهری منحصر به فرد است که باید کشف شود. او همچنین به مقایسه مکان‌های مختلف می‌پردازد و می‌گوید که هیچ مکان دیگری نمی‌تواند مانند گیلان یا نجف باشد. به طور کلی، شاعر به اهمیت کشف زیبایی‌ها و نعمت‌های زندگی اشاره می‌کند و افسوس می‌خورد که عمر آدمی در جستجوی خیال‌های بی‌فایده هدر برود. همچنین به جمع آمدن رندان مست در محفلی اشاره می‌کند که فضایی پر از شادمانی و خوشی است.