غزل شمارهٔ ۹۷۹ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلبستگی عمیق عاشقان به معشوق است. عاشقان در دریای عشق غرق شده‌اند و تمام وجودشان را به عشق معشوق سپرده‌اند. عشق هرچند درد و بلایی را به همراه دارد، اما آن را نعمت و شوقی می‌دانند که بر دل و جان آنان حاکم است. در نهایت، شاعر می‌گوید که عشق، همه چیز است و عقل و فهم در برابر آن ناتوان‌اند. عشق، یک حقیقت است که تمام جهانیان را تحت سلطه خود قرار می‌دهد و عاشق و معشوق به یکدیگر پیوسته‌اند.