غزل شمارهٔ ۹۸۱ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان مفاهیم عمیق عرفانی می‌پردازد. سخن از عالم و جوهر آن است که حقیقت را نشان می‌دهد. آن را با دریا و موج مقایسه می‌کند؛ ما همان حباب‌ها هستیم و وجودمان به مانند قایقی در آب است. همچنین به عشق و ارتباط آن با زیبایی و معنا اشاره دارد. عشق به عنوان نیرویی است که همه چیز را به هم وصل می‌کند و ما عاشقان در این مسیر قرار داریم. شاعر به حالت مستی و عشق می‌پردازد و در نهایت، به شناخت و حقیقت اصلی می‌رسد.