غزل شمارهٔ ۹۸۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و دلربایی یک معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که کلام آن معشوق ترکیبی از شیرینی و تلخی است و مانند لعل شکرین مزه‌ای دوگانه دارد. او به طرز زیبا و استادانه‌ای عشق و تمنای خود را ابراز می‌کند و اشاره می‌کند که ممکن است عشق به او از یک سو شکرین و از سوی دیگر نمکی باشد. همچنین او به این نکته اشاره می‌کند که اگر معشوقش در هر کجای جهان سخن بگوید، باز هم شیرینی کلامش کم‌نظیر خواهد بود. به طور کلی، شعر نمایانگر احساس عمیق عشق و زیبایی است.