غزل شمارهٔ ۹۹۵ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به پرستش آفتاب و زیبایی‌های آن اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که مهر آفتاب هرگز زوال نمی‌پذیرد و تمثال جمال حق را در آینه گیتی می‌بیند. او به تشبیه ذره و آفتاب می‌پردازد و می‌گوید که حتی ذره‌ای از نور آفتاب نشان‌دهنده کمال است. همچنین، از لذت عشق و وصال عاشق و معشوق سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که چشم‌های مست و زیبا خواب و خیال را از ما می‌رباید. در نهایت، شاعر خود را رند و سرمست می‌داند که با یار در حال عشق‌بازی است.