غزل شمارهٔ ۹۹۸ شاه نعمت‌الله ولی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به وضعیتی اشاره دارد که شخصی (خواجه) پس از از دست دادن مال و ثروت، به حالتی درویش‌وار و بی‌اعتنا به دنیا تبدیل می‌شود. او از گذشته خود، که پر از مال و جاه بوده، رنج می‌برد و حالا تنها بارهای گذشته‌اش بر دوش او مانده است. اما با وجود اینکه مال و ثروت از او رفته، او هنوز وجود دارد و به زندگی ادامه می‌دهد. شاعر همچنین به لذت‌های حال و غرق شدن در شادی و خوشی اشاره می‌کند و می‌گوید که برای او، زیبایی و لذت‌های زندگی در حال حاضر مهم‌تر از مال و منال است. نشان می‌دهد که وضعیت‌های دنیوی و مال می‌تواند زودگذر باشد و در نهایت، عشق و لذت‌های معنوی دارای ارزش بیشتری‌اند.