قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۴ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
منم که همت من جز خدا نمی جوید
خوش است همت عالی که باد پاینده
هزار مطرب عشاق را نوا سازم
چو ساز ما بنوازد به لطف سازنده
به هر طرف که نظر می کنم به دیدهٔ خود
هزار آینه بینم یکی نماینده
تو راست گوشهٔ عقل و مراست خلوت عشق
توراست خطهٔ دارا مراست دارنده
غلام سیدم و پادشاه هر دوجهان
عجب مدار که سلطان مرا بود بنده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیانگر ارادت و عشق عمیق شاعر به خداوند است. او تنها همت و مقصودش را در رضای خدا می‌بیند و از این همت بالا و هدف بلند خوشحال است. شاعر با توصیف عشق و دوستدارانش، می‌گوید که به هر سو نگاه کند، جلوه‌هایی از عشق را می‌بیند و در عشق، عقل و عشق را در نقاط مختلف وجودش جمع می‌کند. در نهایت، او خود را بنده خدا می‌داند و اشاره می‌کند که علی‌رغم مقام والایی که خداوند دارد، او نیز به عنوان بنده، به آن مقام افتخار می‌کند. این شعر به عمق و زیبایی رابطه انسان با خداوند می‌پردازد.