قطعهٔ شمارهٔ ۱۱۶ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
نود و هفت سال عمر خوشی
بنده را داد حی پاینده
گرچه امسال هست سال قران
تا چه آید ز سال آینده
نعمت الله خدا به ما بخشید
ساز ما را نواخت سازنده
ز آفتاب جمال او ذرات
ماه رویند دل نوازنده
در ترقی است ذوق ما جاوید
خوش بود دولت فزاینده
خوش در معرفت گشوده به ما
رحمت حضرت گشاینده
آینه صد هزار می بینم
در همه آن یکی نماینده
این عنایت نگر که حضرت او
کرمی کرده است پاینده
دل ما چشمه ای است یا بحری
از وی آب حیات زاینده
می کشد عشق او روان چه کنم
جذبهٔ او مرا رباینده
نور سید به نور او دیدم
آفتابی خوش است تابنده
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به احساس شکرگزاری و شادی شاعر از زندگی و نعمت‌های الهی اشاره دارد. شاعر به نود و هفت سال عمر خوش و نعمت‌های خداوند اشاره می‌کند و از جمال و زیبایی او سخن می‌گوید. او از ترقی در شناخت و معرفت خداوند و بخشش‌های او خوشحال است و عشق الهی را در دل خود حس می‌کند. در نهایت، شاعر به نور و زیبایی‌ای که از وجود خدا بر دل‌ها می‌تابد، اشاره می‌کند و به عظمت و افتخارات الهی در زندگی‌اش می‌بالد.