قطعهٔ شمارهٔ ۲۹ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
بلبل بوستان یارانم
من ازین بوستان نخواهم رفت
گر به صورت ز دیده‌ها بروم
از دل دوستان نخواهم رفت
جامهٔ خلقی افکنم اما
بر کنار از میان نخواهم رفت
آمد و شد به اعتبار بود
این چنین آن‌چنان نخواهم رفت
سید ملک نعمت‌اللهم
همچو این بندگان نخواهم رفت
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و ارزشمندی دوستی و ارتباطات انسانی اشاره می‌کند. او با تأکید بر این که حتی اگر از جنبه ظاهری (چهره) یا به‌صورت مادی از دوستان جدا شود، از دل آن‌ها هرگز جدا نخواهد شد. او همچنین بیان می‌کند که اگرچه ممکن است لباس دنیوی را کنار بگذارد، اما از میان دوستانش نخواهد رفت و در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که اهمیت ارتباطات انسانی بر هر چیز دیگری تقدم دارد.