قطعهٔ شمارهٔ ۸۱ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / قطعات / وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)
خلق حسن باشدش هر که حسینی بود
هر که حسینی بود خلق حسن باشدش
میل به من باشدش هر که شناسد مرا
هر که شناسد مرا میل به من باشدش
نیک سخن باشدش هرکه لسان ویست
هر که لسان ویست نیک سخن باشدش
گر غم زن باشدش مرد نباشد تمام
مرد نباشد تمام گر غم زن باشدش
طرف چمن باشدش هر که بود سروناز
هرکه بود سروناز طرف چمن باشدش
حسن حسن باشدش سید سرمست ما
سید سرمست ما حُسن حسن باشدش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن، با تکرار و تأکید بر ویژگی‌های خوب و پسندیده، به بیان صفات افرادی می‌پردازد که به نوعی به شخصیت حسینی و نیکو مرتبط هستند. به طور کلی، هر کس که حسینی باشد، دارای خلق و خوی نیکوست و کسانی که به شناسه واقعی و معنوی خدا نزدیک‌ترند، به او گرایش دارند. همچنین این متن به خوبی بیان می‌کند که سخن نیک از زبان کسی برمی‌آید که خود نیکوست و تمامیت مردانگی به دوری از غم‌های زن بستگی دارد. در نهایت، حسن به عنوان یک فضیلت اساسی و محوری معرفی می‌شود که بر محافل و شخصیت‌های مرتبط با سید سرمست تأکید دارد.