نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۳ شاه نعمت‌الله ولی

شاه نعمت‌الله ولی / مثنویات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)

من ولایت در ولایت دیده ام

خوش ولی ای در ولایت دیده ام

گفتهٔ اهل ولایت گوش کن

جام باده از ولایت نوش کن

چشم از نور ولایت روشن است

در ولایت آن ولایت با من است

با ولایت هر که او همدم بود

در ولایت صاحب اعظم بود

یک دمی بر نور چشم ما نشین

دیدهٔ اهل ولایت را ببین

صورت و معنی که هر دو با من است

از نبوت وز ولایت روشن است

در ولایت هر چه بینی او بود

لاجرم عالم همه نیکو بود

از ولایت تا ولایت یافتم

هر زمانی صد ولایت یافتم

هر که را باشد ولایت از خدا

در ولایت باشد او از اولیا

اسم حق باشد ولی در شرع و دین

هم ولایت وصف او باشد یقین

شد نبوت ختم اما جاودان

باشد این حکم ولایت در میان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره اهمیت و جایگاه ولایت در زندگی انسان‌هاست. شاعر تجربه‌های خود از ولایت را بیان می‌کند و از زیبایی و نور آن صحبت می‌کند. اهل ولایت را تشویق می‌کند که از باده نعمت ولایت بنوشند و می‌گوید که هر کسی که با ولایت ارتباط دارد، به مقام والایی دست می‌یابد. همچنین تأکید می‌کند که ولایت نیرویی است که به نجابت دنیا کمک می‌کند و از خداوند نشأت می‌گیرد. شاعر به ارتباط نزدیکی بین نبوت و ولایت اشاره دارد و می‌گوید که هر دوی این مفاهیم برای هدایت بشر ضروری هستند. به‌طور کلی، اشعار نشان‌دهنده این است که ولایت، درک عمیق‌تری از دین و زندگی به انسان می‌دهد.