شمارهٔ ۱۴ شاه نعمت‌الله ولی
شاه نعمت‌الله ولی / مثنویات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
با تو گویم نکته ای در نقطه ای
وصف نقطه می کنم در نکته ای
از سه نقطه یک الف ظاهر شده
در حروف آن یک الف ناظر شده
نقطهٔ ذاتست اصل این عدد
در عدد نبود احد باشد احد
عقل اول نقطهٔ آخر بود
نقطه ها باطن الف ظاهر بود
اعتبار نقطهٔ کن در صفات
تا بیابی هر دو نقطه عین ذات
عقل اول نور ختم انبیا
مظهر ذات و صفات کبریا
سر نقطه در الف چون نقش بست
آن الف بر اول دفتر نشست
آن الف از اول احمد بجو
سرّ پیغمبر بیا با ما بگو
خوانم از لوح قضا سرّ قدر
از قدر دریاب حالی این قدر
اصل مجموع کتب ام الکتاب
فهم کن والله اعلم بالصواب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن درباره اهمیت و مفهوم "نقطه" و "الف" در عالم هستی و دانش صحبت می‌کند. شاعر به نحوی اشاره می‌کند که نقطه نمادی از وجود و ذات است و از آنجا که "الف" به عنوان یک حرف مهم در آغاز کلمات به شمار می‌رود، به نوعی با مفهوم وجود و بقا مرتبط است. او می‌گوید که عقل، در واقع، به نقطه‌ای ختم می‌شود و نقطه‌ها در واقع باطن الف هستند. همچنین به اهمیت انبیا به عنوان مظهر صفات الهی و اینکه فهم این مفاهیم به درک بهتر از حقیقت دنیا و دین کمک می‌کند، اشاره می‌کند. در نهایت، او می‌خواهد ما را به مطالعه کتب آسمانی و حقیقت وجود دعوت کند.